Z dziejów namysłowskiego szkolnictwa #1
W dzisiejszym artykule przyjrzymy się bliżej historii rozwoju namysłowskich szkół średnich. Pomocą posłużą nam materiały, opracowane przez członków Namslauer Heimatfreunde – stowarzyszenia zrzeszającego dawnych mieszkańców ziemi namysłowskiej, a także ich potomków.
W 30 numerze Namslauer Rundbrief, opublikowanym w lutym 1968 r. pastor Gottfried Röchling opublikował historię rozwoju Städtische Höhere Schule Namslau (Miejskiej Szkoły Wyższego Szczebla w Namysłowie). Tekst ten opracowany został na podstawie relacji dwójki dyrektorów namysłowskich szkół – Elise Janssen i Artura Pickerta.
Miejska Szkoła Średnia dla Dziewcząt
Według tych relacji od 1870 r. w Namysłowie istniała Höhere Töchterschule (Szkoła Wyższego Szczebla dla Dziewcząt), założona przez pannę Boberstag. W 1916 r. szkołę tę podporządkowano nadzorowi władz Rejencji Wrocławskiej i przekształcono w Städtische Mädchenmittelschule — Miejską Szkołę Średnią dla Dziewcząt. Nowa dyrektorka podlegała bezpośrednio władzom we Wrocławiu. Ponieważ Elise Janssen w 1914 r. zdała przed Państwową Komisją Egzaminacyjną we Wrocławiu egzamin kwalifikacyjny na stanowisko rektora szkoły średniej, pastor Röchling przypuszczał, że to właśnie ona została nową kierowniczką placówki.
Jedną z absolwentek szkoły była Margarete Krawatzeck z domu Posselt, urodzona w 1909 r. w Namysłowie. Jej syn – Werner Krawatzeck, opublikował w 2010 r. na łamach „Namslauer Heimatruf” artykuł polemizujący z tekstami pastora Röchlinga.
Uczennice przyjmowano do Städtische Mädchenmittelschule po ukończeniu czwartej klasy szkoły powszechnej, na podstawie egzaminu wstępnego. Następnie przechodziły przez sześć kolejnych klas szkoły średniej. Podstawę nauczania stanowił program liceum dla dziewcząt. Po ukończeniu szkoły uczennice mogły kontynuować naukę na wyższym poziomie w zakładach kształcenia średniego we wszystkich miastach śląskich, bez konieczności zdawania dodatkowego egzaminu wstępnego.
Liczba uczennic wynosiła od 150 do 180. Dwie trzecie z nich stanowiły protestantki, zaś jedną trzecią dziewczęta z rodzin katolickich. Nieliczne uczennice żydowskie cieszyły się takim samym szacunkiem i miały takie same prawa jak chrześcijanki.
Od klas rozszerzonych do szkoły koedukacyjnej
Aby również chłopcom umożliwić przejście do szkół wyższego szczebla, utworzono klasy o rozszerzonym programie przy ewangelickiej szkole ludowej (Gehobene Klassen der evangelischen Volksschule). Wygląda więc na to, że w pewnym momencie zaprzestała działalności męska Höhere Knabenschule, którą uruchomiono w roku 1878 r. w specjalnie na ten cel wybudowanym budynku przy obecnej ulicy Piastowskiej 6.
Już w 1923 r. przyznano uprawnienie do wydawania uczniom, którzy pomyślnie ukończyli szóstą klasę, świadectwa Mittlere Reife, potwierdzającego uzyskanie średniego poziomu wykształcenia.
W Wielkanoc 1932 r. dyrektor Evangelische Volksschule Wilhelm Glatzer przeszedł na emeryturę. Jego następcą został dotychczasowy nauczyciel klas rozszerzonych, Artur Pickert. 1 kwietnia 1936 r. klasy te przekształcono w szkołę typu Oberschule. Placówka otrzymała wówczas nazwę Städtische Höhere Schule Namslau (Miejska Szkoła Wyższego Szczebla w Namysłowie). Do nowej szkoły włączono wówczas również dotychczasową szkołę dla dziewcząt, kierowaną wciąż przez pannę Elise Janssen.
Literatura: 1. W. Krawatzek, Röchlings Namslauer Rundbrief als Vorläufer zum Namslauer Heimatruf – Fortsetzung aus Heft 203, [w:] Namslauer Heimatruf, nr 204, 2010, s. 35-37.
